Van de Congregatie Zusters Onze Lieve Vrouw van 7 Weeën in Ruiselede verkreeg ik de opdracht hun grafmonument, gelegen op de begraafplaats van Ruiselede, her in te richten.

Ik beschouwde deze bijzondere opdracht als mijn te leveren bijdrage aan de verdere evolutie van de funeraire kunst.

Mijn streefdoel was om er een ‘gesamtkunstwerk’ te realiseren. Daardoor is het een samenspel van kunsten geworden waarbij tuinarchitectuur, funeraire kunst, letterkunst en de ambacht van het steenhouwen en het staalbewerken er een harmonieus geheel vormen.
In dit massagraf werden er door de tijd heen meer dan 300 zusters begraven. Al de namen van 300 zusters, overleden tussen 1734 en 2000, vormen samen het stalen hekwerk rondomheen het grafmonument. De namen van de zusters overleden na 2000 werden op arduinen naamplaten geplaatst. Deze naamplaten zullen in de toekomst verder aangevuld worden.

Het grafmonument bezit ook een kleine afscheids- en herdenkingsplaats.
Het stalen hekwerk dat het grafmonument omrandt zet zich via een boogvorm verder en vormt er uiteindelijk een halve cirkel in de vorm van een zitbank rondomheen een sokkel waarop bloemen gelegd kunnen worden tijdens een afscheid of een herdenking.

In het grafmonument werd er ook een plantensymboliek geïntegreerd.

De krokus

Het symbool van de krokus werd in de bank en het centrale tekstpaneel uitgesneden. Alsook zullen er in het vroege voorjaar krokussen bloeien onder de twee witte berken.
De krokus is sinds lang een levenssymbool voor de Zusters Onze Lieve Vrouw van 7 Weeën. Hij kondigt jaar na jaar, na een lange winter, steeds weer de lente aan en staat daarmee als symbool voor de verrijzenis. Het leven komt terug. Altijd.

De taxus

Het symbool van de taxus verkrijgt hier ook een belangrijke plaats. Eeuwenlang werd taxus op begraafplaatsen aangeplant als symbool voor het eeuwige leven. De altijd groenblijvende plant. De ‘voortuin’ van het grafmonument met de halfronde zitbank wordt omarmd door een geschoren taxushaag, waardoor deze eeuwenoude symboliek mits een hedendaagse tuinarchitectuur mede geïntegreerd wordt.

De berk

Op het eind staan er twee Himalayaberken. In vele mythologieën wereldwijd wordt de berk beschouwd als de wachter tot het paradijs. De berk heeft er de gelijkaardige taak van de Cherubijn of wordt er soms beschermd door de Cherubijn. Hier vormen de twee berken een symbolische poort tot het paradijs.